Aşağıdaki mektupta bir okurum içini dökmüş; izniyle kimlik vermeden paylaşıyorum.
***
Annem 69 yaşında hep mutsuz, huzursuz, huysuz bir insan... Annem hiç yanlış yapmaz, o hep haklıdır. O iyi niyetli herkes kötü niyetlidir... Evlatlarına, rahmetli babama, kardeşlerime, çevresine mutsuzluğunu aktardı ve halen aktarıyor.
Kendi kafasında kurduğu düşünceler doğru, herkesin söylediği yanlış. Aslında en büyük kötülüğü başta kendine yapıyor... Yaptıklarının söylediklerinin yanlış olduğunu söylediğimizde bizlerden kötüsü yok...
Sonra ne mi oluyor? Çevresinde hiç kimse kalmıyor, yalnız kalıyor... Ben 52 yaşındayım; hayatımın yarısı annemle küs geçti... Tabii hep annem haklı. En son kız kardeşiyle büyük bir kavgadan sonra küstü.
Annemdir! Allah sağlıklı uzun ömür versin... O beni özlemese de ben onu özlüyorum... Ama biliyorum ki bir araya gelsek yine aynı şeyler daha da büyüyüp yine bizi acıtacak, üzecek sonuçları olacak ve yine uzun seneler süren küslükle sonuçlanacak. İçim acıyor; ne yapacağımı bilmiyorum.
***
Okuruma mektubu için teşekkür ediyorum ve durumun farkında olduğu için kendisini kutluyorum. Toplumumuzda duygusal olarak olgunlaşamamış anne ve babaların sayısı azımsanamayacak kadar çok ve ne yazık ki onların çocukları, kendilerini kurtaracak yerde bu duygusal hastalık nesilden nesile aktarılır gider. Söz konusu annenin içinde yetiştiği aile ortamını inceleme fırsatım olsa onun duygusal sorununun kaynağını görebileceğimi düşünüyorum.
Duygusal olgunluk insan ilişkilerinde, özellikle karı koca ve anne baba çocuk ilişkilerinde elzemdir ve sağlıklı yaşamın temelidir. Umarım siz çocukluğunuzun duygusal olumsuzluklarının üstesinden gelmiş olarak yaşam yolculuğunuza devam ediyorsunuzdur. Selamlar, sevgiler
