Vaktiyle köyün birinin kümeslerine bir tilki dadanmış. Her gün bir kazı,ördeği veya tavuğu hasp ediyormuş. Köyde tilkiden zarar görenler toplanıp bir karara varmışlar. Ertesi gün eline çiftesini,kırmasını,pompalısını alan köy sınırında beklemeye başlamışlar. Beklenen an gelip de ilk tüfek patlayınca tilki bakmış ki post pahalı başlamış gerisin geriye kaçmaya. Köylü durur mu! Hepsi beraber tilkinin peşine düşmüşler. Tilki kaçıyor köylüler kovalıyormuş.
Yalnız kalabalığın arasından siyah cüppeli biri iki de bir: "Tilki eti helaldir...tilki eti helaldir..." deyip duruyormuş. Tilki arayı açınca soluklanmak için yüksekce bir tepenin üstüne oturmuş,peşinden gelen köylüleri tanımaya çalışıyormuş. En öndekine bakmış. Köyün çiftcisi. 'adam haklı' demiş içinden,'Ne de olsa az kazını götürmedim' Çiftcinin yanında tavuk yetiştiricisini görmüş. 'Onunda canını çok yakmıştım hani' demiş. 'Tavlı piliçler onundu.' Derken muhtarı görmüş. 'Hah' bu da kamu hizmeti yapıyor. Bu da köyün namusunun peşinde. O da gelsin bakayım. O sırada siyah cübbeli bir adamın öne çıktığını görmüş tilki. Dikkatlice bakmış: ama tanıdıklarından biri değil. Sonra birden hatırlamış. İyi de bu imama ne oluyor. Kafası dank etmiş. Ana tilkinin sözü aklına gelmiş. "Eğer imam bağından üzüm yediğimizi anlarsa yarın hemen “tilki eti helaldir” diye fetva verir ve neslimizi yok eder."
