Askerler eksi 30 derecede dinmek bilmeyen tipiden korunmaya çalışarak bellerine kadar gelen yeni yağmış kara bata çıka tek sıra halinde yürüyorlar. Uzayıp giden asker sırasında birbiri ardına düşen askerler görülüyor.
...Önce ayakları donuyor....
...Düşenlerin çoğu bir daha kalkamıyor....
O anın tanıklarından Köprülülü Şerif (İlden) kitabında şöyle diyor: “Biz belki on bin kişiden çok insanı bir günde karların altında bıraktık ve geçtik.” (Sarıkamış, s. 213.)
Bir köy evinin önünde yatan, üstleri karla örtülmüş cesetler görülüyor....Hilmi Bey, evin kapısını açtırıyor. İçeride, odun tomrukları gibi üst üste dizilmiş cesetler var. Soğuktan bronz heykeller gibi duruyorlar, hiç bozulmamışlar. Yarbay Aziz, duygularını gizleyerek;
“Bunları niçin defnetmediniz?” diye soruyor.
Hilmi Bey, çaresizce başını öne eğiyor, “Toprak donmuştur. Kazma işlemez” diyor.
(Alptekin Müderrisoğlu, Sarıkamış Dramı, s. 196.
