Ben dün öldüm biliyormusunuz!..

Hani tam siz televizyonun karşısında sıcacık kahvenizi içerken öldüm ben...

Gördüm hepinizi, pencerenize yansıyan gölgelerinizden...
Kiminiz gülüyor...
Kiminiz konuşuyor...
Kiminiz sessiz...
Kiminiz mutlu...
Kiminiz yorgun...
Kiminiz şarkı söylüyordu...

Bir bebek ağlıyordu arada...
Ama uzun sürmedi gözyaşları, çığlıkları...
Kucağına aldı annesi...
Kokladı, öptü, sardı sarmaladı...
Hatta sütünü içirdi pespembe göğsünden...
Gördüm ben!...

Ben dün öldüm biliyormusunuz!..
Tam yemek masasına koyduğunuzda pilav tenceresini...
Tatlıdan hemen sonra öldüm ben...

Duymadınız tabii...
Rüzgâr vardı dışarda...
Ayaz...
Yağmur...
Dolu...
Soğuk...
Kar...

Karanlıktı, göremediniz...
Ama öldüm işte ben...

Tam sıcacık yatağınıza girip battaniyelerinizi, yorganlarınızı üzerinize çektiğinizde öldüm ben...

Ölmezdim aslında ben biliyormusunuz!..
Eğer parçalamasalardı kartondan evimi...

Ölmezdim biliyormusunuz!..
Tekmeleyip dökmeselerdi yoğurt kabındaki yiyeceğimi...

Ama öldüm işte ben...
Tam siz..
Tam siz..
Sıcacık yuvanızda buz gibi vicdanınıza sarılıp yatarken...

Öldüm ben...