Hastalık nedeniyle, doğduğunda normal olan görme duyusunu yavaş yavaş kaybediyor ve çok yakında görme nimetinden tamamen mahrum olacak.

Bazen balkona çıkıp onu izliyorum; annesinin gözetiminde, elleri ileride, tutuna tutuna bahçede oynayan çocukların arasında geziniyor.
Şu anda görüş mesafesi sanırım yarım metre bile yok.

Onu izlediğimde dünyaya dair bütün o koşturmacalar, hayaller, endişeler o kadar boş geliyor ki kahroluyorum.

O kadar benciliz ki olur da görüp moralimiz bozulur diye
- Fakir biriyle karşılaşmayacak kadar zengin;
- Hasta birini görmeyecek kadar sağlıklı olmak istiyoruz.

"Aman psikoloji(m-si) bozulmasın" adında bir put var modern dönemlerde.
Psikolojiye hiç olmadığı kadar hassasiyet gösterilen bir çağın, insanlık tarihinin en hasta ruhlu insanlarını taşıması da ne garip bir çelişki...
(Mehmet Bahcivan)
Alıntı