Yetiştirme yurdunda hem hizmetli hemde gece bekçiliği yapan 64 yaşındaki Huriye Akış,ın bir çocuğun hayatını değiştiren hikayesi...
Türkiye’nin ilk kadın gece bekçisiydim. Bir gün yurda kısa boylu, zayıf bir çocuk geldi, Ulaş’ı ilk o gün gördüm. Ulaş o zaman 6 yaşındaydı. Yanına gittim, elinden tuttum, elini yüzünü yıkadım. O gün Ulaş’ı ilk gecesinde evime götürdüm, bırakamazdım. Ulaş bir daha benden ayrılmadı, ben nereye Ulaş oraya. Emeklilik dönemim gelince Ulaş çok üzüldü. ‘Huriye anne giderse ben ne yapacağım’ dedi. 2005’te emekli oldum, ama Ulaş’ı bırakmadım. Çünkü zihinsel engelli olduğu için rehabilitasyon merkezine göndereceklerdi. Ben oraya gitmesine dayanamazdım. Emekli oldum, onu da yanıma aldım. 5,5 yıl koruyucu aile olmadan Ulaş’a baktım. Şimdi Ulaş’ın koruyucu ailesi oldum. 17 yıldır benim evimde birlikte yaşıyoruz.
Ben çocukları çok seviyorum. Ulaş’ı benden alırlar diye çok korkuyorum. Ne o bensiz yaşayabilir, ne de ben onsuz yaşayabilirim. Sadece ben değil çocuklarım, bütün akrabalarım Ulaş’ı çok seviyor. Aldığıma o kadar memnunum ki, iyi ki almışım. Hiçbir maddiyat beklemedim. Benim her şeyim Ulaş. Eşim öldükten sonra can yoldaşım, arkadaşım oldu.
Karaciğer kanserine yakalanan Huriye Akış, hastalığı yenmesinde Ulaş’ın sevgisinin etkili olduğunu söyledi. Eşini kaybetmesinin ardından birbirlerine daha sıkı sarılan anne-oğul can yoldaşı oldu.
42 yaşındaki yüzde 50 zihinsel engelli Ulaş da, kendisine aile olan Huriye anneyi hiçbir zaman bırakamayacağını söyleyerek “ Ben Huriye annemi bırakmam. Asla bırakmam. Onsuz yapamam. Benim hayattaki en büyük şansım Huriye annem. Ona bir şey olur diye çok korkuyorum. Birlikte geziyoruz, her şeyimizi birlikte yapıyoruz. Ben onu bırakmam, bırakamam” diyerek duygularını dile getirdi.
Yurtta gördüğü ilk günkü çocukla şimdiki Ulaş arasında çok büyük bir fark olduğunu anlatan Huriye Akış, “Topluma giren bir çocuk oldu, İnsanlarla çok çabuk kaynaşıyor. Ama bunlar için çok uğraştım, birçok eğitim verdim. Birlikte geziyoruz, tüm işlerimizi birlikte yapıyoruz” dedi.
Huriye hanım kurumda çalıştığı süre boyunca Ulaş ile ilgilenen, emekli olduktan sonra da ondan vazgeçmeyip engelli olmasını hiç önemsemeyip Ulaş’a sahip çıkan bir melek yürekleri ısıtan bir hikaye Ulaş ve Huriye anne can yoldaşı olmuşlar. Bu da toplumumuz açısından çok örnek bir hikaye.Bu güzel örneklerin çoğalması dileği ile...