“Yezidi inancının merkezinde Tanrı ile birlikte O’nun yarattığı yedi melek ve bu melekleri idare eden Melek Tavus bulunmaktadır.” Tanrı, Yezidi inancında Dünya’yı uzaktan yönetmektedir ve “sonsuz iyidir”. Ayrıca gücünü kendisine yardım eden “Tanrı-melekler” üzerinden kullanır. Bu yedi melek, mezhep büyükleri olan yedi isim olarak bedenleşmiştir. Aralarında belki de en önemlisi, 12. yüzyılda yaşayan Şeyh Adi’dir. Melekler inanca göre zaman zaman dünyaya uğrar, kutsal metinler bırakır ve “kendilerine vekâlet edecek şeyler tesis ettikten sonra cennete” giderler. Tavus kuşu olarak tasavvur edilen Melek Tavus, Yezidi inancında önemli bir yere sahiptir ve “Şeytana tapanlar” olarak mimlenmelerindeki nedendir.
“Yezidi kozmolojisine göre Melek Tavus, Âdem’in yaratılışından sonra Âdem’e secde etmeyi reddeder, ancak bu reddediş onun Tanrı’ya olan bağlılığındandır. Bununla birlikte isyan etmesi Melek Tavus’u derin bir vicdan azabına sürükler, azabın tesiriyle akan gözyaşları cehennem ateşini söndürür. Tanrı bu samimiyeti karşısında onu affeder ve dünyaya dair her türlü yönetimi kendisine devreder.” (TDV. İslam Ansiklopedisi)
Bazıları tarafından Melek Tavus’un bedenleşmiş hali olarak görülen Şeyh Adi b. Musafir, Emevi halifesi Mervan b. el-Hakem’in soyundan gelmektedir. Gençliğinin bir kısmını Bağdat’ta dönemin önde gelen sufi şahsiyetleriyle geçirdikten sonra, 12. yüzyılın başlangıcında Hakkâri dağlarına yerleşmiştir.
Tüm kaynakların “Şeyh Adi’nin Kürtlerin, Emevi soyundan gelen bir kişiye her halükarda hoşgörüyle yaklaşma eğilimini gösterdiği Kürt dağlarında sıcak bir karşılama bulduğu” belirtilmiştir. Yezidiler hakkındaki bilgilerin kesinlikten uzak olduğu günümüzde dahi bazı kaynakların Yezidileri Kürt kökenli olarak tanımlarken (O’Leary, 17)
bazı kaynakların Yezidilerin Kürtlerden ayrı tanımlanmasıından anlaşılabilir. Yezidilerin ortaya çıkışı hakkındaki genel görüş sürecin senkretik (bağdaştırmacı) olduğu, çevredeki inançlar ile etkileşim sonucu oluştuğu yönündedir. Topluluğun dini yaşamının merkezi, yaratıcı tarafından “gökten aşağıya indirilen” Kuzey Irak’ta bulunan ve “hakikatin yeri” olarak da geçen Laleş Vadisi’dir. Yezidiler Arapçada “Ayd al-Cama’iyya”, Kürtçede “Cejna Cemaiyye” olarak bilinen 23-30 Eylül arasında kutlanan Cumai Bayramında bu kutsal Laleş Vadisi’nde toplanır. Ulaşım olanağı olan tüm Yezidilerden bu bayram için Laleş’te bulunması beklenir, hatta bu durum “imanın esaslarından biri” olarak gösterilmiştir (Kroyenbroek,