Oradan buradan kaçan çiftçi aileleri, ve bizim gibi cehennemden sağ kurtulmuş bir avuç askerle dolmuş Aliso kalesi tam bir keşmekeş içindeydi. Bölgenin her yerinden dumanlar ve acı feryatlar yükseliyordu. Tam bir kaos hakimdi.
Uğursuz Arminus ve zafer kazanmış Germen vahşileri kaleyi kuşatmıştı ,Roma dan bir yardım gelmesi neredeyse imkansızdı.
Barbarca saldırıları can havliyle püskürttük ,imparator için ,Roma için değil, sadece hayatımız için çılgınca savaşıyorduk fakat bu işin acı sonu belliydi. Nüfus beslemek için çoktu, hazırlıksız yakalanan kalenin erzağı da hızla tükeniyordu bunu bilen Arminus, olgun armut gibi düşmesi için kaleyi sadece kuşatmakla yetinmişti.
Kale komutanı Lucius Caedilus ile görüşmek için centurio arkadaşım Cladius ile birlikte komuta çadırına gittik. Yiğit ve mert komutana, kalenin er geç düşeceğini, tek çarenin bir yarma harekatı olduğunu ısrarla belirttik. Kalan sivillere ne olacağını sorduğunda ,Cladius, Arminus'un bile midesini kaldıracak bir çarpık sırıtışla '' Bazılarının yaşaması için başkalarının ölmesi gerekir'' demesi komutanı sinirlendirmişti.
Ama gerçek, gerçekti,yaşama iç güdüm ağır basmıştı, tek başımıza kaçamazdık ama oluşan hengamede yakayı sıyırma şansımız bir parçada olsa vardı.Diz çökerek komutana yalvardım, Lucius düşünerek bizi süzüyordu tek çarenin bu vahşilerin talan hırsı yüzünden disiplinsiz olduklarını, er geç yağmaya dalıp kuşatmayı gevşetme olasılığında, yarma yapılmasının uygun olacağını söyledi.
Gerçekten dediği oldu ,Vahşilerin az olduğunu sezdiğimiz anda ölümüne bir çıkış saldırısı yaptık,hiç bir şey Jupiter ve diğer bütün kutsal zımbırtılar birleşse bizi durduramazdı.Süvariler ok gibi atılarak çemberden sıyrıldı biz gariban piyadeler ise tabana kuvvet, elde kılıç çarpışarak çekilmeye başladık .Can pazarında olan geride kalan sivillere olmuştu,kadınlar ve çocuklar vahşice katledildiler o çığlıklar bugün bile kulaklarımdadır. Bizle gelen yaralı bir subay artık yürüyemez hale gelmişti ve vahşiler süratle yaklaşıyordu, kendi postumuz için onu bırakmak zorunda kaldık, Kafası kesilmiş ve mızrağa geçirilmiş kellesini bizlere sallarken dehşetle izledik. O an, bir ok, beni buralara sürükleyen yoldaşım Cladius'u buldu ve ben onun gözlerini bile kapayamadan kaçmak zorunda kaldım. Hades, beni yine yanına alamamıştı.
İntikamımızı,kumandan Germanicus tam 8 lejyonla Almanya içine ilerleyip aldı. Arminus'un lider olduğu Cheruscan kabilesini tam anlamıyla ezdik, hayvanlar bile kinimizden kurtulamadı , karısını esir aldık ,kan, su gibi aktı ama Arminus elimizden sıyrılmayı başardıysa da kendi akrabaları tarafından öldürüldü. Bu savaş düşman için ağır yenilgilere rağmen sonuçsuzdu, çaresiz artık Ren nehrinin batısına çekildik ,artık Roma fetihleri bitmiş savunmaya çekilmiştik.
Gördüğüm yaşadığım şeyler beni artık tamamen yıpratmıştı,bir kasap dükkanı açarak sade bir Roma vatandaşı olarak yaşadım.Geceleri sıçrayarak uyandığım kabuslar, bir lejyon askeri olmamın tek ödülü oldu.
İnstagram historymankemer
