Her çocuğun kalbi cuşkuyla atar. Merakını gidermek için karşısına çıkan her engeli yener. Neden sonra anne-baba çıkar ve engelleri ortadan kaldırma görevini üstlenir. 

İyi niyetli bir çaba bu. Fakat çocukların kalbinden sökülür coşku. Giderek kaybeder merakını gidermek için gerekli olan hevesini. 

Pelerinini bağlayan annesi, çatalını tutan teyzesi, su çukurundan kaldırıp geçiren babası... derken ayakkabısını bile bağlayamaz çocuk. Bu doğru bir yaklaşım değildir.

Maalesef bu kuşağın anne-babaları çocuklarına yapabilecekleri en büyük kötülüğü, bu saf ve temiz niyetle yapmaktadırlar. 

Sonuç: geçemediği derste öğretmenini, yürütemediği evlilikte eşini, sürdüremediği ticarette müşterisini suçlayan bir toplum. Lütfen dikkat!

Psikolog Kadir Özsöz

ilgili önemli bir makaleyi okumak için: 

https://www.bilgedegisim.com/makale/kaybolan-basari-ve-mutluluklar